Co łączy?

Europa stawia na edukację. Jest ona jednym z priorytetów Unii Europejskiej, choć nie narzuca ona jednolitego systemu nauczania krajom członkowskim ani kandydującym. Każde z państw kształtuje go dowolnie. Nie znaczy to jednak, że o edukacji na forum Unii w ogóle się nie dyskutuje. Ministrowie edukacji „Piętnastki" spotykają się ze sobą, by ustalać priorytety polityki oświatowej w ich krajach. Efektem ich współdziałania były reformy systemów edukacji w wielu państwach. Miały one na celu dostosowanie kształcenia do szybko zmieniającej się rzeczywistości. Polegały głównie na:

• Odchodzeniu od systemu encyklopedycznego nauczania, polegającego na „Wkuwaniu", na rzecz wyrabiania u uczniów umiejętności takich jak: czytanie ze zrozumieniem, praca zespołowa, swoboda porozumiewania się w językach obcych.

• Opanowywaniu umiejętności obsługi komputera.

• Nauce organizowania własnej pracy i sposobów jej oceny.

• Obniżeniu wieku, w którym dzieci rozpoczynają naukę.

• Zwiększeniu liczby roczników młodzieży objętej obowiązkowym szkolnictwem ogólnokształcącym.

• Wprowadzeniu (prawie we wszystkich państwach UE) nauki dwóch języków obcych.

Elementy polityki oświatowej Unii realizowane są poprzez wspólne programy, wdrażane w
ramach narodowych systemów edukacyjnych. Do unijnych programów oświatowych należą
SOCRATES, LEONARDO DA VINCI i MŁODZIEŻ,

Istotne jest także połączenie edukacji z polityką socjalną DE. Poprzez fundusze strukturalne, a zwłaszcza Europejski Fundusz Społeczny do państw i regionów Unii Europejskiej (także do Polski na razie w postaci środków przedakcesyjnych) kierowane są środki na szkolenia zawodowe, pośrednictwo pracy, promowanie mobilności zawodowej np. poprzez kształcenie zawodowe.

Takie podejście do kwestii edukacji zostało wzmocnione podczas szczytu przywódców UE
w Lizbonie w 2000 r. Uznano wówczas, że najlepszą drogą do zmniejszenia bezrobocia Jest
rozwijanie gospodarki opartej na wiedzy, a więc postawienie na komputeryzację, lepszą edukację i kształcenie zawodowe.

Prawo unijne również zachęca do współpracy europejskiej w dziedzinie edukacji (np. Traktat z Maastricht - art. 126 i 127 czy dyrektywa Rady Unii Europejskiej nr 96 z 1993 r.).
Dotyczy to zwłaszcza:

• Obecności w systemach edukacji idei współpracy europejskiej i historii jednoczenia kontynentu.

• Upowszechniania języków krajów członkowskich.

• Organizowania wymiany uczniów, studentów i nauczycieli.

• Wzajemnego uznawania dyplomów i okresów studiów.

• Współpracy między instytucjami oświatowymi.

• Rozwoju kształcenia ustawicznego.

Co dzieli?

Nie Jest Jednak łatwo porównać ze sobą systemy szkolnictwa w krajach „Piętnastki". Mimo
reform, zmierzających do podobnych celów, różnice są ogromne. Na jednym biegunie znajduje się edukacja w krajach skandynawskich. Na przykład w Danii szkoły zawodowe utrzymują stały kontakt z firmami, które najpierw zatrudniają uczniów na praktyki, potem zaś na stałe. Na przeciwnym biegunie trzeba umieścić Grecję, gdzie od lat trwają niekończące się reformy. Wciąż najważniejsze decyzje zapadają tam w Ministerstwie Oświaty i brakuje
zarządzania na szczeblu lokalnym. Klasy są przeładowane, dostęp do Internetu jest niezadowalający, znajomość języków obcych - mizerna (brzmi znajomo?).

źródło: Fundacja im. Stefana Batorego

Quiz Europejski  |  Pogoda w Europie  |  Przelicznik walut  | Słowniczek europejski