W Wielkiej Brytanii nie ma Jednolitego systemu edukacji. W całym Zjednoczonym Królestwie dzieci mają obowiązek kształcić się od piątego do szesnastego roku życia. Każda z części Zjednoczonego Królestwa posiada autonomię, co do organizacji systemu edukacyjnego. Różnice w organizacji tych systemów między Anglią, Walią i Irlandią Północną są niewielkie, występują one w przypadku Szkocji. Wszędzie jednak dzieci rozpoczynają naukę bardzo wcześnie - w wieku 5 lat.

• I etap szkolny (5-8 lat) - ten etap kształcenia odbiega od tradycyjnego modelu, przyjętego w polskich szkołach. Czas spędzony w szkole dzielony Jest pomiędzy naukę i zabawę.

• II etap (8-11 lat) - jest w większym stopniu ujęty w tradycyjne ramy szkolne. Przywiązuje się szczególną wagę do utrzymania zgodności tempa pracy z możliwościami percepcyjnymi każdego dziecka.

• III etap (11-16 lat) - niższa szkoła średnia, odpowiednik gimnazjum.

Po zakończeniu poszczególnych etapów edukacji dzieci są poddawane ogólnopaństwowemu testowi sprawdzającemu poziom kształcenia. Siedmiolatki zdają egzamin z języka angielskiego i matematyki. Jedenastolatki z tych samych przedmiotów i dodatkowo z nauk przyrodniczych. Test jest sprawdzany przez zewnętrznych egzaminatorów.
Wszystkie szkoły mają obowiązek realizować podstawy programowe ustalone przez centralny urząd do spraw programów szkolnych (QCA). Weryfikują to testy przeprowadzane dla czternastolatków, obejmujące język angielski, matematykę i przedmioty przyrodnicze. Test sprawdzany jest zewnętrznie i musi być zaliczony pozytywnie. Na osiem możliwych punktów należy zdobyć minimum trzy, aby przejść do następnej klasy.
Po zakończeniu szkolnictwa obowiązkowego, szesnastolatkowie przystępują do egzaminu (GCSE - Generał Certiticate of Secondary Education). Muszą go zdawać wszyscy, którzy chcą w przyszłości studiować. Sami decydują z ilu przedmiotów chcą zdawać. Wybierać mogą m.in. spośród: angielskiego, języka obcego, matematyki, historii, geografii, nauk przyrodniczych, sztuki, informatyki, muzyki i wychowania fizycznego. Otrzymać można oceny od G do A (najwyższa).

Po zakończeniu edukacji obowiązkowej większość młodzieży uczy się w szkołach o niepełnym czasie pracy, przygotowujących do życia zawodowego lub do egzaminu pozwalającego kontynuować naukę. Część uczy się w szkołach porównywalnych do naszych liceów. Programy ich Jednak różnią się znacznie od naszych. W poprzednich latach nadmierna specjalizacja sprawiła, że uczniowie przez dwa lata uczyli się wyłącznie dwóch lub trzech przedmiotów, które wybrali na egzamin końcowy.

Od roku szkolnego 2000/2001 zreformowano zasady nauki na ostatnim poziomie i uczniowie są zobowiązani w pierwszym roku nauki wybrać minimum 5 przedmiotów. Po następnym roku muszą zdawać minimum dwa z nich na poziomie wyższym - A-level). Jeżeli wybiorą więcej przedmiotów (maksymalna ich liczba nie jest ograniczona) mogą je zdawać na jednym z dwóch poziomów: wspomnianym A-level (pełna nazwa - General Certificate of Education Advanced), lub GCE AS (Advanced Subsidiary), który zawiera połowe wymagań poziomu GCE A-level. Maksymalna liczba zdawanych przedmiotów nie jest narzucona. Egzaminy odbywają się w maju i czerwcu, a wyniki uczniowie otrzymują we wrześniu.
Także we wrześniu uczelnie ogłaszają, jakie oceny będą wymagane przy rekrutacji w następnym roku. Wydziały o szczególnej atrakcyjności przyjmują kandydatów, którzy zdawali minimum trzy przedmioty i otrzymali z każdego z nich ocenę A. Mniej atrakcyjne mogą przyjąć nawet absolwentów legitymujących się dwoma egzaminami z wynikiem C (niższe wyniki są traktowane jako negatywne).

Quiz Europejski  |  Pogoda w Europie  |  Przelicznik walut  | Słowniczek europejski