Obecne terytorium Belgii było terenem różnorakich wpływów politycznych i kulturowych. Społeczeństwo Belgii do dzisiaj podzielone jest na Flamandów i Walonów, mówiących różnymi językami, charakteryzujących się inną kulturą. Ta szczególna mieszanka etniczna i religijna stworzyła oryginalną i bardzo zróżnicowaną kulturę.

Literatura

Termin literatura belgijska pojawił się w 1830 roku z chwilą powstania państwa belgijskiego. Piśmiennictwo wcześniejsze nazywane niderlandzkim charakteryzowało się dwoistością językową, z tego podziału przez stulecia wyodrębniły się 4 kategorie pisarzy belgijskich: Walonowie - piszący wyłącznie w języku francuskim, Flamandowie - tworzący w języku flamandzkim, Flamandowie dwujęzyczni oraz Flamandowie piszący wyłącznie po francusku. Ci ostatni, do których zaliczał się m.in. M. Maeterlinck, rozsławili literaturę belgijską na świecie. Okres największego rozwoju literatury przypadł na czasy Nowej Belgii w latach 1880 -1920. Po II wojnie światowej zasłynęli: C. Backvis, M. Julin, G. Poulet.

Sztuka

O sztuce belgijskiej możemy mówić dopiero od 1830 roku, choć jest ona znacznie starsza i stanowi kontynuację sztuki flamandzkiej. Artyści belgijscy pozostawali przez stulecia pod wpływem klasycyzmu, a następnie romantyzmu francuskiego (G. Wappers, H. Leys). Przełom XIX i XX wieku zaowocował oryginalną twórczością awangardową, ekspresjonistyczną, surrealistyczną i kubistyczną. Światową sławę zyskali belgijscy graficy m.in. F. Rops, J. Ensor, F. Masereel.

Muzyka

Belgia miała duży wkład w muzykę europejską, zwłaszcza dzięki swoim słynnym konserwatoriom muzycznym w Brukseli, Gandawie i Liege. Wykładali w nich m.in.: F. J. Fetis, F. A. Gevaert, L. Brassin, J. Zarębski, J. Wieniawski. W XX wieku belgijską szkołę skrzypcową rozstawił Polak Henryk Wieniawski.

Film

Belgia nie ma szczególnych osiągnięć na polu kinematografii; większość walońskich twórców przed II wojną światową wyemigrowała do Francji i USA. Po wojnie powstawały głównie filmy dokumentalne i etnograficzne, rzadziej fabularne (J. Venderheiden, H. Dekeuceleir).

Kuchnia

Belgia jest rajem dla wielbicieli piwa, w kraju tym produkuje się bowiem kilkadziesiąt gatunków tego trunku, a każdy szanujący się pub warzy własne piwo dla stałych bywalców. Tajemnica smaku i aromatu piwa, które możemy kupić w belgijskich knajpach to brak pasteryzacji. Kuchnia belgijska jest odzwierciedleniem zróżnicowania całego społeczeństwa i każdy region i grupa etniczna ma własne, charakterystyczne potrawy.

  Belgijska zupa pomidorowa

• 1 główka świeżej zielonej sałaty,

• kilogram dojrzałych pomidorów,

• 2-3 czerwone papryki,

• kostka rosołowa lub lekki bulion drobiowy,

• pół szklanki kwaśniej śmietany,

• sól, pieprz,

• kilka kromek bułki,

• ser żółty.

Sałatę postrzępić i wrzucić do rondla, dodać obrane ze skórki i rozdrobnione pomidory i pokrojoną paprykę. Wszystko zalać bulionem, tak aby jedynie przykrywał warzywa i gotować do miękkości. W tym czasie zrobić trójkątne grzanki z bulki i sera żółtego. Zupę z warzywami dokładnie zmiksować, aż do uzyskania gęstego kremu. Podawać z kleksem kwaśnej śmietany na wierzchu i grzankami z serem.

Quiz Europejski  |  Pogoda w Europie  |  Przelicznik walut  | Słowniczek europejski