| |
Kultura fińska
ukształtowała się pod wpływem kultury skandynawskiej, niemieckiej i
rosyjskiej. Istotne znaczenie miała także twórczość ludowa, która
odcisnęła swe piętno na kulturze i sztuce fińskiej.
Literatura
Literatura fińska rozwijała się w cieniu Szwecji, pod której wpływem
politycznym i kulturalnym pozostawała przez stulecia. W języku szwedzkim
napisano nawet hymn narodowy Finlandii (J. L. Runeberg). Momentem zwrotnym
dla literatury fińskiej stało się opublikowanie w 1835 roku epopei
narodowej „Kalewala" E. Lonnrota. Sfery kulturalne Finlandii podzieliły
się wtedy na tzw. szwedomanów i fennomanów. Ogólnoświatowy rozgłos
literatura fińska zyskała dzięki twórczości F. E. Sillanpaa i M. Waltari.
Znana jest także autorka książek młodzieżowych T. Jannsen.
Sztuka
Architektura fińska, zwłaszcza sakralna i obronna, rozwijała się pod
wpływem sztuki szwedzkiej i niemieckiej. Z okresu późnego średniowiecza
pochodzą między innymi gotyckie zamki w Turku, Wyborgu, a także
charakterystyczne dla sztuki fińskiej kamienne kościółki wiejskie zdobione
ludową polichromią (Hattula, Sauvo, Lohja). Architektura późniejsza
powiela już wzory zachodnioeuropejskie, zwłaszcza francuskie. Współczesna
architektura fińska nawiązująca do tradycji miejscowego budownictwa
drewnianego jest przykładem udanego połączenia najnowocześniejszych
rozwiązań konstrukcyjnych i przestrzennych z wykorzystaniem naturalnych
walorów estetycznych tworzywa. Wybitnym osiągnięciem urbanistyki fińskiej
jest między innymi miasto - ogród Tapiola oraz zespół budynków
Politechniki Otaniemi.
Film
Charakterystyczne dla kina fińskiego są tak zwane wiejskie komedie
inspirowane folklorem, które powstawały w latach 30. (T. Tugai, V. Vaala).
Okres rozkwitu filmu fińskiego to lata 70., kiedy działał R. Mollberg,
założyciel własnej szkoły filmowej, prezentujący w swojej twórczości tak
zwany fiński naturalizm.
Muzyka
Tradycyjną fińską muzykę ludową reprezentują zawołania na zwierzęta,
płacze weselne i pogrzebowe oraz improwizowane pieśni zalotne i
pasterskie. Fińskie pieśni Kalewali wykazują podobieństwo z europejską
epiką średniowieczną, a także ludową muzyką rosyjską. Rozkwit muzyki
nastąpił w Finlandii w XIX w., powstało wtedy towarzystwo filharmoniczne w
Helsinkach oraz instytut muzyczny przekształcony w latach 30. XX w. na
akademię muzyczną imienia J. Sibeliusa.
Ciekawostka
Finlandia, do której należy część Laponii, uważana jest za ojczyznę
Świętego Mikołaja. To na jej słabo zaludnionych terenach tuż pod kotem
biegunowym mieszka ten sympatyczny staruszek wraz ze skrzatami i
reniferami. Każdego roku fińskie poczty zasypywane są przez miliony listów
do Świętego Mikołaja od dzieci z całego świata.
Kuchnia
Podstawą kuchni fińskiej są ryby morskie i słodkowodne. Zgodnie z
tradycją, mieszkańcy Finlandii spotykają się przy kociołkach pożywnej zupy
rybnej. Każda szanująca się fińska gospodyni domowa ma swój własny
niepowtarzalny przepis na tę potrawę.
Zupa rybna
-
1,5 kg różnych
gatunków ryb,
-
2 cebule,
-
3 marchwie,
-
pietruszka,
-
seler,
-
puszka pomidorów lub
przecier pomidorowy,
-
sól, pieprz, liść
laurowy, papryka,
-
pięć łyżek kwaśnej
śmietany,
-
3 żółtka.
Ryby gotujemy razem z
głowami, startymi warzywami (oprócz pomidorów) i przyprawami. Następnie
ryby wyjmujemy z wywaru, delikatnie filetujemy i obrane mięso wrzucamy do
zupy. Dodajemy pomidory i jeszcze chwilę gotujemy. Śmietanę dokładnie
mieszamy z żółtkami i zabielamy zupę. Zupę można podawać z grzankami lub
bagietką.
Zupa łososiowa
Zagotuj wodę z
przyprawami. Obierz i posiekaj ziemniaki oraz cebulę i wrzuć do wody.
Gotuj około pięciu minut, następnie dodaj pokrojoną rybę i gotuj przez
piętnaście minut. Jeśli chcesz, dodaj śmietanę, sprawdź czy dobrze
przyprawione i podawaj zupę z żytnim chlebem przybraną koperkiem i
szczypiorkiem.
Pudding z malin i czarnych jagód
Zmieszaj wodę, jagody,
cukier i mąkę w rondlu i powoli podgrzewaj, cały czas mieszając, dopóki
nie zacznie się gotować. Spróbuj, czy mieszanina jest wystarczająco
słodka, po czym dodaj maliny i podawaj.
Karelski gulasz lub ragoűt (dla ośmiu
osób)
-
300 g cielęciny lub
wołowiny,
-
300 g wieprzowiny (mięso
powinno być z łopatki lub karkówki, wątróbki lub nerki - do wyboru),
-
300 g mięsa z
jagnięcia,
-
wrząca woda,
-
2 łyżeczki soli.
Pokrój mięso na duże
kawałki, nie usuwając żadnej małej kości. Jeśli dodajesz wątróbkę i (albo)
nerki, pokrój je wcześniej na plastry, nie zapominając dokładnie opłukać
nerek. Włóż mięso do rondla, a najbardziej tłuste kawałki połóż na
wierzchu. Dolej wody, by przykryła mięso, dodaj soli i pecz bez przykrycia
w piekarniku w temperaturze 255oC przez około godzinę, po czym zmniejsz
temperaturę do 200oC i pozostaw w piekarniku przez następną godzinę.
Duszone lub smażone mięso renifera
Włóż mięso do garnka i
smaż na tłuszczu. Dodaj wodę i szczyptę soli (także trochę pieprzu albo
posiekanej cebuli, jeśli lubisz) i duś, dopóki mięso nie będzie miękkie -
30-45 min. Podawaj z tłuczonymi ziemniakami i konfiturą. |
|