|
Unia Europejska
jest związkiem piętnastu państw Europy Zachodniej. Głównym zadaniem
Unii Europejskiej jest organizacja współpracy między krajami
członkowskimi i miedzy ich mieszkańcami. Ważnym celem tego związku
jest zapewnienie bezpieczeństwa, rozwoju gospodarczego oraz ochrona
praw i interesów obywateli.
Ważnym wydarzeniem
w rozwoju integracji zachodnioeuropejskiej było podpisanie przez 12
państw Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej traktatu w Maastrich (7
lutego 1992 roku). Na mocy tego traktatu, z dniem 1 listopada 1993
roku (wtedy traktat wszedł w życie) została utworzona Unia
Europejska.
Traktat zakładał
zbudowanie unii gospodarczo-walutowej i politycznej. 1 stycznia 1993
roku został utworzony wspólnym rynek towarów i usług. Zniesiono
kontrole graniczne wewnątrz obszaru Unii. Firmy mogą świadczyć swoje
usługi na terenie państw członkowskich bez ograniczeń (swobodny
przepływ usług).
Także inwestorzy
mogą rozwijać działalność gospodarczą w dowolnym kraju członkowskim
(swobodny przepływ kapitału). 1 stycznia 1999 roku została utworzona
unia walutowa, która polegała na wprowadzeniu wspólnego środka
płatniczego - EURO, i wspólnej polityki finansowej. Na straży
stabilizacji finansowej Unii Europejskiej stać będzie Europejski
Bank Centralny.
Do unii przystąpiło
12 państw członkowskich, natomiast trzy z własnego wyboru nie są
członkami unii walutowej. Są to: Wielka Brytania, Szwecja, Dania.
Postanowienia
traktatu wzmacniają również ochronę praw i interesów obywateli
państw członkowskich przez wprowadzenie obywatelstwa Unii
Europejskiej. Każdy mieszkaniec Unii Europejskiej oprócz
obywatelstwa własnego państwa posiada jednocześnie obywatelstwo Unii
Europejskiej. Daje mu to prawo zamieszkania i pracy w dowolnie
wybranym kraju, a także udziału w lokalnych lub europejskich
wyborach (do parlamentu europejskiego). Zachowują też ważność
emerytury i ubezpieczenia zdrowotne na obszarze Unii Europejskiej.
Wewnętrzne
bezpieczeństwo Unii jest gwarantowane przez ścisłe współdziałanie
między siłami policyjnymi (utworzono "Europol" - biuro policji
europejskiej) i władzami samorządowymi. Kraje członkowskie
zobowiązały się do ścisłej współpracy w zwalczaniu międzynarodowej
przestępczości (np. handlu narkotykami) oraz w zakresie polityki
imigracyjnej.
System
instytucjonalny Wspólnot Europejskich opiera się na pięciu głównych
instytucjach: Parlamencie Europejskim, Komisji Europejskiej, Radzie
Unii Europejskiej, Trybunale Sprawiedliwości, Europejskim Trybunale
Obrachunkowym oraz, organach pomocniczych wśród których wyróżniamy:
Komitet Regionów, Komitet Ekonomiczno-Społeczny, Europejski Bank
Centralny, Europejski Bank Inwestycyjny.
Unia Europejska
stanowi zarodek przyszłego ponadnarodowego Państwa Europejskiego.
Unia Europejska jest tworem unikalnym wśród instytucji
międzynarodowych z powodu swojej bezpośredniej władzy ustawodawczej.
Zarządzenia oraz ustalenia Rady Ministrów Unia Europejska oraz
decyzje Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości są wiążące dla
Państw Członkowskich, włączając w to Sądy Najwyższe i Trybunały
Konstytucyjne, które są zobligowane na mocy traktatów dawać
pierwszeństwo prawu europejskiemu nad ustawodawstwem krajowym w
przypadku kolizji obu systemów prawnych. Oznacza to, że Państwa
wstępujące do Unii Europejskiej zrzekają się szeregu atrybutów ich
niepodległości i suwerenności; przy czym suwerenność rozumiemy tu w
sensie klasycznym jako wyłączną władzę stanowienia praw wiążących
obywateli poszczególnego państwa lub narodu. Nowe traktaty Unii
Europejskiej mogą wejść w życie jedynie po jednogłośnej ratyfikacji
przez Państwa Członkowskie Unia Europejska w zgodzie z własnymi
wymogami konstytucyjnymi. W niektórych państwach, głównie w Danii i
Irlandii istnieje wymóg referendum ponieważ ich konstytucje mówią,
że tylko sama ludność może się zrzec suwerenności. W większości
krajów zrzeczenie się suwerenności będące integralną częścią
ratyfikowania traktatów Unii może stać się faktem po jego uchwaleniu
normalną większością przez parlamenty krajowe bez potrzeby
odwoływania się do ogólno-narodowego referendum.
Traktaty Unii
Europejskiej są zawierane na czas nieokreślony. Nie przewidują one
żadnej możliwości ich odwołania ani też procedury, która
umożliwiałaby opuszczenie struktury Unii przez Państwa Członkowskie.
Tak się traktuje owe umowy jakby były wiążące nie tylko dla obecnych
ale i przyszłych pokoleń. Z racji zrzeczenia się przez Państwa
Członkowskie władz ustawodawczych, wykonawczych oraz sądowniczych na
rzecz Brukseli w myśl traktatów Unii Europejskiej skupia ona w sobie
wiele cech Państwa wielonarodowego. Czasami twierdzi się, że Unia
Europejska jest czymś w rodzaju Państwa federalnego, w którym władza
jest dzielona na dwóch poziomach: federalnym i
prowincjonalnym/regionalnym; jednakże do pewnego stopnia jest
podobna do wysoce scentralizowanego państwa unitarnego, którego
prawa bezpośrednio są stosowane bez żadnej interwencji rządu
niższego szczebla. Dwie są klasyczne i zasadnicze cechy
państwowości: po pierwsze, monopol legalnej władzy panującej nad
poszczególnym terytorium, której wyrazem jest armia i siły
policyjne, jak również monopol emitowania pieniądza ważnego na tym
terytorium. Istnienie walut krajowych oznacza, iż rządy mogą
prowadzić politykę wpływającą na stopę procentową i kursy walut,
gdyż stanowią one w istocie lokalne i zagraniczne ceny walut
krajowych. Unia Europejska nabywa zatem jednej z tych dwóch
zasadniczych cech państwowości w roku 1999 wraz z ustanowieniem
własnej waluty tj. euro, w myśl Traktatu Maastricht. Równocześnie 11
Państw Członkowskich ze strefy euro traci kluczową cechę niezależnej
państwowości i przyjmują charakter prowincji lub regionów większego
organizmu, przynajmniej w swoim aspekcie walutowym, tracąc tym samym
władzę wpływania na stopę procentową oraz kursy wymiany w interesie
swojej własnej ludności.
W strukturze
instytucjonalnej szczególną rolę odgrywa Rada Europejska, organ nie
posiadający statusu instytucji WE, lecz formalnie odgrywający
pierwszorzędną rolę we współpracy pomiędzy państwami członkowskimi.
Instytucje WE
realizują zadania wyznaczone WE, kierują procesem integracji
europejskiej, uchwalają prawo wspólnotowe, stawiają nowe cele
zmierzające ku pełnemu zjednoczeniu Europy.
|