1961

Właśnie rozszerzenie stało się źródłem kolejnego sporu. O przyjęcie do Wspólnot poprosiła Wielka Brytania (powtórnie w 1967 r.). Razem z nią wnioski złożyły Irlandia, Dania i Norwegia (w 1967 r. także Szwecja). Prezydent Francji Charles de Gaulle, który pielęgnował w sobie urazy z czasów wojny i obawiał się uszczuplania praw niepodległej Francji, dwukrotnie zawetował przyjęcie Wielkiej Brytanii. Przekonania de Gaulle'a wywołały też w 1965 r. kryzys procesu podejmowania decyzji przez państwa Szóstki. Zgodnie z traktatem o EWG miały one przejść na system głosowania kwalifikowaną większością w Radzie, zamiast jednomyślnie. De Gaulle był temu przeciwny. Wycofał przedstawicieli swojego kraju z organów EWG. Kryzys zażegnał dopiero kompromis luksemburski, który de facto nie był jednak kompromisem. Tak jak chciał de Gaulle, każdy członek Wspólnoty zyskał prawo weta wobec jej postanowień. Na długo utrudniło to integrację Europy.

1967

Organy trzech europejskich wspólnot (Węgla i Stali, Euratom i EWG) połączyły się. Do Wspólnot nadal należy tylko sześć państw założycielskich: Francja, Niemcy, Włochy i kraje Beneluksu.

1973

Za trzecim podejściem Wielkiej Brytanii, Irlandii i Danii udało się wreszcie przyłączyć do EWG. Europę spotkał jednak kolejny szok: członkostwo odrzucili w referendum Norwegowie.

1981

Przyjęcie Grecji zmieniło Dziewiątkę w Dziesiątkę.

Według wielu komentatorów Grecja, jedyne państwo EWG nie leżące w Europie Zachodniej i nie graniczące z innymi członkami, wciągnięta została do Wspólnoty trochę za uszy.

Komisja Europejska uznała, że nie spełnia ona ekonomicznych warunków członkostwa i nie poradzi sobie z konkurencją na europejskim rynku. Kraj został jednak włączony do EWG z przyczyn politycznych: w epoce zimnej wojny zachodni przywódcy obawiali się pozostawić Grecję, gdzie zawsze silna była lewica, poza wpływami Europy Zachodniej.

1985

Druga połowa lat 70. i pierwsza 80. przyniosły jednoczącym się krajom Europy kłopoty gospodarcze. Rosło bezrobocie, a Wspólnota nie radziła sobie z nadprodukcją towarów rolnych i ogromnymi kosztami wspierania producentów żywności w ramach wspólnej polityki rolnej. Dlatego coraz częściej mówiono o konieczności reform.

Efektem tych dyskusji był Jednolity Akt Europejski, który w życie wszedł w 1987 r. Przewidywał zniesienie do roku 1992 barier w przepływie towarów, osób, usług i kapitału. Zaplanowano m.in. likwidację wewnętrznych granic, wzajemne uznawanie dyplomów zawodowych, ujednolicenie podatku VAT, przepisów dotyczących ochrony konsumenta i mediów, a nawet wtyczek.

Dokument, choć bardzo techniczny, pociągnął za sobą żądania integracji kolejnych dziedzin. Jak grzyby po deszczu zaczęły pojawiać się europejskie dyrektywy - prawa obowiązujące w całej Wspólnocie.

1986

Do Wspólnot przystąpiła Hiszpania i Portugalia. Przyczyny ich przyjęcia także były po części polityczne - chodziło o wzmocnienie tamtejszej młodej demokracji. Według wielu historyków przyjęcie trzech biedniejszych państw było dla Wspólnot Europejskich przełomem. "Europa bywała już świadkiem niezliczonych aliansów między bogatymi i potężnymi; niezliczonych wizji opartych na selektywnym członkostwie uprzywilejowanych państw Zachodu. Ale teraz osiągnięto chyba punkt, w którym Wspólnoty Europejskie zaczęły się przemieniać w dobrowolny związek równych partnerów - bogatych i biednych, wschodnich i zachodnich, wielkich i małych" - pisał w "Europie" brytyjski historyk Norman Davies

1  |  2  |  3   następna strona >

Quiz Europejski  |  Pogoda w Europie  |  Przelicznik walut  | Słowniczek europejski