Ukończył Królewską Akademię Wojskową w Sandhurst ze stopniem oficera w pułku huzarów. Początkowo był korespondentem wojennym na Kubie, służył w Indiach i w Afryce Płd.

Karierę polityczną rozpoczął w 1900 roku, zostając posłem w Izbie Gmin z ramienia konserwatystów - unionistów (zwolenników unii z Irlandią). Po czterech latach przeszedł do Partii Liberalnej. W 1908 roku został ministrem handlu, dwa lata później - ministrem spraw wewnętrznych, a następnie marynarki wojennej.

Podczas I wojny światowej popierał m. in. kampanię w Cieśninie Dardanelskiej, a po jej klęsce został obarczony odpowiedzialnością za błędy taktyczne. Odszedł wówczas z rządu, ale już w 1917 roku ponownie został członkiem gabinetu -tym razem jako minister ds. wojny na lądzie i w powietrzu. Przekonywał o konieczności zbrojnej interwencji w Rosji, co miałoby zapobiec szerzeniu się bolszewizmu.

W latach dwudziestych wchodził w skład kolejnych rządów, równocześnie zasiadał w brytyjskim parlamencie. W 1925 roku wrócił do Partii Konserwatywnej. W latach trzydziestych otwarcie krytykował politykę brytyjską za uległość wobec Gandhiego i nacjonalistów hinduskich oraz za ustępstwa wobec Hitlera - tzw. appeasement.

Po wybuchu II wojny światowej został ministrem marynarki wojennej, a 10 maja 1940 roku stanął na czele ponadpartyjnego rządu. Był współtwórcą koalicji Wielkiej Brytanii z USA i ze Związkiem Radzieckim. Uczestniczył w konferencjach Wielkiej Trójki w Teheranie, Jałcie i Poczdamie.

Pomimo sukcesów Churchilla na arenie międzynarodowej jego partia przegrała powojenne wybory parlamentarne. Ponownie został premierem pod koniec 1951 roku, ale w cztery lata później zrezygnował z urzędu ze względów zdrowotnych. W 1953 roku otrzymał literacką Nagrodę Nobla za liczne eseje historyczne, a przede wszystkim za 12-tomowe pamiętniki.

Quiz Europejski  |  Pogoda w Europie  |  Przelicznik walut  | Słowniczek europejski