Kanclerz Niemiec w latach 1982-98. Uważny za ojca zjednoczenia Niemiec w 1991 roku. Wraz z prezydentem Franjci, Francois Mitterandem twórca jednego z najbardziej skutecznych francusko-niemieckich tandemów politycznych.

Studiował historię i prawo na uniwersytetach we Frankfurcie i Heidelbergu. Doktor nauk politycznych. Po ukończeniu studiów pracował w przemyśle chemicznym. Działalność polityczną rozwijał początkowo w Nadrenii-Palatynacie. Już w 1947 roku wstąpił do Unii Chrześcijańsko-Demokratycznej (CDU). Przez kilkanaście lat był członkiem zarządu federalnego CDU, a w roku 1969 został premierem Nadrenii-Palatynatu. Następnie został przewodniczącym CDU i kandydatem tej partii na kanclerza RFN. W 1976 roku przegrał wybory do Bundestagu.

Kanclerzem został 1 października 1982 roku. Sprawował ten urząd 16 lat - najdłużej w historii zachodnioniemieckich szefów rządów. W tym czasie, wraz z prezydentem Francji Francois Mitterrandem kontynuował tradycję francusko-niemieckich tandemów (Adenauer-de Gaulle, Schmidt-Giscard d'Estaing), działających na rzecz integracji Europy. Był kontynuatorem koncepcji politycznej Adenauera, głównie w kwestiach integracji europejskiej. Opowiadał się za możliwie szybkim poszerzeniem Unii o Polskę, Czechosłowację (później Czechy) i Węgry.

Jego największym sukcesem politycznym było doprowadzenie do zjednoczenia Niemiec w 1991 roku.

Quiz Europejski  |  Pogoda w Europie  |  Przelicznik walut  | Słowniczek europejski