Prezydent Francji w latach 1981-95. Zwolennik ścisłej integracji europejskiej. Współtwórca wraz z kanclerzem Helmutem Kohlem jednego z najbardziej skutecznych francusko-niemieckich tandemów politycznych.

Studiował prawo na Uniwersytecie w Paryżu. Powołany do wojska jako podoficer, w 1940 roku ranny pod Verdun, trafił do niewoli niemieckiej, skąd uciekł przez Algier do Londynu. Od 1942 roku działał w ruchu oporu. Po wyzwoleniu Francji został pełnomocnikiem gen. de Gaulle'a do spraw jeńców wojennych.

Z ramienia socjalistów w latach 1946 - 1981 był posłem i przez trzy lata senatorem w parlamencie francuskim. Wchodził w skład jedenastu rządów, sprawując w nich funkcje m. in. ministra spraw wewnętrznych i finansów.

Był współzałożycielem Federacji Lewicowo - Demokratycznej i Socjalistycznej (FLDS), a od roku 1968 - jej przewodniczącym. Jako kandydat FLDS przegrał wybory prezydenckie z de Gaulle'em w 1965 roku.

Doprowadził do zjednoczenia lewicy i utworzenia w 1971 roku nowej Partii Socjalistycznej. Przez dziesięć lat był przywódcą socjalistów. W 1974 roku ponownie ubiegał się o fotel prezydencki. Popierała go wówczas Francuska Partia Komunistyczna. Mitterrand przegrał z Valerym Giscardem d'Estaing.

W siedem lat później został prezydentem Francji. W ramach realizacji haseł wyborczych nacjonalizował najważniejsze gałęzie przemysłu, kilka prywatnych banków, poszerzył osłonę socjalną państwa, zajął się decentralizacją administracji. W 1988 roku został prezydentem na drugą kadencję. Z życia politycznego usunął się w roku 1995.

W polityce zagranicznej był rzecznikiem dalszej integracji wewnątrz EWG oraz unii politycznej, gospodarczej i walutowej. Po rozpadzie bloku komunistycznego wystąpił z koncepcją Konfederacji Europejskiej, której trzonem miały być ściśle ze sobą zintegrowane państwa ówczesnej Dwunastki.

Quiz Europejski  |  Pogoda w Europie  |  Przelicznik walut  | Słowniczek europejski