W czasie I wojny światowej reprezentował Francję w Międzysojuszniczej Komisji Morskiej.

Po utworzeniu Ligi Narodów objął stanowisko zastępcy sekretarza generalnego. Zajmował je do 1923 roku. Później przystąpił do powiększania rodzinnej firmy. Uczestniczył w tworzeniu Banku Inwestycyjnego w Nowym Jorku. Był likwidatorem trustu producentów zapałek Kreuger and Toll. Równocześnie pracował jako doradca finansowy firm amerykańskich.

Po wojnie stanął na czele francuskiego komitetu ds. modernizacji kraju. Opracował plan restrukturyzacji gospodarki, tzw. plan Monneta. Jego realizacja przyczyniła się do szybkiego wzrostu gospodarczego Francji (wzrosła zwłaszcza produkcja elektryczności, węgla i stali). Nigdy nie należał do żadnej partii politycznej.

15 kwietnia 1950 roku Monnet spotkał się w swojej posiadłości Houjarry z najbliższymi współpracownikami Etienne Hirschem oraz prof. Paulem Reuterem. Wspólnie ułożyli projekt oświadczenia rządu francuskiego, zapowiadającego oddanie "całej francuskiej i niemieckiej produkcji węgla i stali pod międzynarodową władzę, otwartą na udział innych krajów europejskich". Dwa tygodnie później projekt przesłano szefowi francuskiej dyplomacji - Robertowi Schumanowi.

8 kwietnia 1951 roku w sali zegarowej francuskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych podpisano traktat powołujący Europejską Wspólnotę Węgla i Stali. Był to największy sukces Monneta - powstała oś zjednoczenia europejskiego. Monnet stanął na czele Wysokiej Władzy - organu wykonawczego EWWiS. Później stworzył Komitet na rzecz Stanów Zjednoczonych Europy: miał popularyzować ideę zjednoczenia sześciu państw europejskich i prowadzić działania na rzecz zjednoczenia Europy.

Quiz Europejski  |  Pogoda w Europie  |  Przelicznik walut  | Słowniczek europejski