Minister
spraw zagranicznych Francji w latach 1948-52. Jedna z kluczowych postaci w
historii zjednoczonej Europy. Współtwórca idei powołania Europejskiej
Wspólnoty Węgla i Stali.
Po studiach prawniczych w Niemczech,
rozpoczął praktykę adwokacką w Metz - wówczas mieście niemieckim.
W 1919 roku został deputowanym Partii
Ludowej z departamentu Mozeli. Zwykle jednak nie zabierał głosu w
burzliwych debatach parlamentarnych okresu międzywojennego. W przeddzień
wkroczenia Niemiec do Francji, w marcu 1940 roku objął funkcję
podsekretarza stanu w rządzie Reynaud.
Po klęsce Francji, poparł początkowo
kapitulancki rząd Petaina i zachował w nim stanowisko podsekretarza stanu.
Ale w kilkanaście dni później podał się do dymisji. Aresztowany i
deportowany w głąb Niemiec, uciekł w 1942 roku. Współpracował z francuskim
ruchem oporu Resistance.
Po wojnie brał udział w powstaniu MRP
(Ruchu Republikanów Ludowych). W Izbie Deputowanych zasiadał nieprzerwanie
od 1945 aż do 1962 roku. Zajmował rozmaite stanowiska rządowe; ministra
finansów, premiera i - przede wszystkim - w latach 1948-52 - szefa
francuskiej dyplomacji.
Opowiadał się za umocnieniem współpracy
francusko-niemieckiej; ostro sprzeciwiał się powojennej izolacji Niemiec.
Uczestniczył w opracowaniu planu
Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali - projektu oddania pod wspólną władzę
francuskiego i niemieckiego węgla oraz stali. Przedstawił ten plan
francuskiej Radzie Ministrów, a następnie - 9 maja 1950 roku -
francuskiemu społeczeństwu. Realizacja pomysłu zależała od zaakceptowania
go przez państwa europejskie - potencjalnych członków przyszłej Wspólnoty.
O projekcie najwcześniej dowiedział się Adenauer. Inne rządy na udzielenie
odpowiedzi miały 24 godziny.
EWWiS miała prowadzić do utworzenia
Stanów Zjednoczonych Europy, połączenia ludzi poza wzajemnymi animozjami,
uprzedzeniami i uczuciem zemsty. Schuman popierał również projekt
Europejskiej Wspólnoty Obronnej - odrzucony przez francuski parlament w
latach pięćdziesiątych. Po utworzeniu EWG, w latach 1958-60 był
przewodniczącym Zgromadzenia, a do 1963 roku - jego członkiem. Swoje idee
polityczne przedstawił w książce "Pour l'Europe". |