Po I wojnie światowej Spaak studiował prawo na uniwersytecie w Brukseli. W 1921 roku otrzymał stopień doktora prawa i rozpoczął praktykę adwokacką. Z przekonania - rewolucjonista - wstąpił do Belgijskiej Partii Robotniczej. Domagał się krwawej rewolucji i całkowitego zniszczenia społeczeństwa burżuazyjnego. Bronił anarchistów i pacyfistów; równocześnie pisał artykuły do prasy socjalistycznej "La Bataille Socialiste" i "L'Action Socialiste".

W 1935 roku, gdy został ministrem transportu, poczty, telegrafu i telefonu nie miał już tak radykalnych poglądów. W trzy lata później w 1938 roku, Spaak został pierwszym socjalistycznym premierem Belgii. Opowiadał się za neutralnością Belgii, a tuż przed wojną - za wzmocnieniem belgijskiej obrony.

W belgijskim rządzie w Londynie Spaak był ministrem handlu, pracy, spraw socjalnych i zdrowia publicznego. Równocześnie starał się stworzyć nową Belgijską Partię Socjalistyczną na wzór brytyjskiej Labour Party. W latach czterdziestych współuczestniczył w opracowaniu Unii Celnej Beneluksu (weszła w życie w 1948 roku).

Spaak doprowadził Belgię do Paktu Północnoatlantyckiego. Uczestniczył w pierwszych próbach integracji europejskiej i podpisania EWWiS.

W latach 1952-54 był przewodniczącym Zgromadzenia EWWiS. Później przewodniczył komitetowi, powołanemu w Messynie do opracowania planu Europejskiego Wspólnego Rynku. Brał udział w dyskusjach nad kształtem Traktatów Rzymskich. W 1957 roku został sekretarzem generalnym NATO (siedziba mieściła się wówczas w Paryżu). Na przełomie lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych popierał Demokratyczny Front Frankofonów - partię, opowiadającą się za utworzeniem państwa federalnego, składającego się z Walonii, Flandrii i Brukseli. Była to ostatnia debata polityczna, w której uczestniczył.

Quiz Europejski  |  Pogoda w Europie  |  Przelicznik walut  | Słowniczek europejski